Modern bir hapishaneyi gezen gazeteci çığlıkların geldiği bir odanın önünde durur:
- Bu çığlık da ne? Görevli;
- Burası elektrikli sandalye odası, gördüğünüz suçluyu idam ediyoruz.
- Peki niye çığlık atıyor?
- Elektrikler kesildi de, mumla idare ediyoruz.
çiçek gibi dört dalında,
yonca gibi kucağında,
sordun adımı bana,
sevgili öğretmenim.
okuttun bizi günlerce
sevdin baktın senelerce
saygı teşekkür size
sevgili öğretmenim
en sonunda meslek edindik
kimi doktor kimi şair
hepsi senin eserin
sevgili öğretmenim
gün geldi
sen gitmiştin
kulağımızda sesin
bir rüzgar esti yine
sevgili öğretmenim
gün gelir
yine gelirsin
başımızı okşar bizi seversin
anılarımızı söylersin
sevgili öğretmenim
Babasının benekli bıldırcını bitişik bostanda böceklerden bunalarak büzüldü.