Mahallenin bencil imamı, çaya düşmüş. Yüzme bilmediği için de başlamış çırpınmaya. Hemen koşup köylüler. "Elini ver, elini ver" diye bağırmışlar. Ama adam elini uzatmamış. Tam göz göre boğuluyormuş ki! Hoca seslenmiş:
- Yahu! o vermeyi bilmez. Elimi al diye bağırsanıza.
Sanma ki otistikler algısız, anlayışsız,
Toplumun gerisinde yaşıyorlar kayıtsız?
İç dünyaları batmış meçhul gönüllerde,
Üzeri karalanmış bilinmezler içinde?
Ecelsiz ulaşılan aydınlık alanlarda,
Anlamlandırılamayan boşluksuz sonlarda?
Oysa duygularımız dalga boyları gibi,
Müjdelenenlerdeniz görmesek de habibi?
Mehmet Tevfik TEMİZTÜRK
Bir varmış, bir yokmuş,
Allahın deli kulları pek çokmuş,
Bizden daha delisi hiç yokmuş,
Çok demesi pek günahmış,
Azdan çoktan, hoppala hoptan,
Sana bir mintan yaptırayım,
Çerden, çöpten,
İlikleri karpuz kabuğundan,
Düğmeleri turptan,
Zaman o zaman idi,
Bit bineğim, pire yedeğim idi,
Darı topuzum,
Çavdar kalkanım idi,
Bir tüfeğim var idi,
Ayran ile doldurur,
Şerbet ile ateşlerdim.
Çıkardım dağlar başına
Broy, broy! Der gezerdim.
Yetmiş karga ayağa kalkardı,
Ağa geliyor diye.
Bre ağalar, bre beyler!
Eliften beye çıktım,
Seyirttim köye çıktım.
Çobandan kaymak yedim,
Ağadan değnek yedim.
Değneği kuşa verdim,
Kuş bana kanat verdi.
Çaldım kanadı yere,
Uçup gittim göklere.
Baktım bir has bahçe,
İçinde sular akar.
Oturmuş çeşme başına,
İki güzel bana bakar.
Büyüğüne selam verdim,
Küçüğüne tutuldum.